Begin jaren zestig heeft jazzpianist Bill Evans in New York zijn groove gevonden. Met een trio, waar zijn muzikale zielsverwant Scott LaFro deel van uitmaakte, neemt hij in een mum van tijd inmiddels legendarisch geworden jazzplaten op. Dan slaat het noodlot toe: LaFro komt om bij een auto-ongeluk en Evans raakt in diepe rouw. Hij stopt zelfs met musiceren.
Het in zwartwit gefilmde dramadebuut van Grant Gee (_Meeting People is Easy_ en _Joy Division_) is geïnspireerd op de roman _Intermission_ van Owen Martell (2013). Het scenario springt heen en weer in de tijd, waarin Evans floreert, worstelt met middelengebruik of juist weer nuchter is. Ook zijn woelige (liefdes)relaties, banden met vrienden en familie, én de muziek komen voorbij. Gee, die een treffend beeld schetste van de muzikale gigant, werd voor de regie van _Everybody Digs Bills Evans_ bekroond met een Ziveren Beer tijdens de Berlinale.
